Tuesday, June 07, 2011

കുഞ്ഞാടുകള്‍

മുകളില്‍ കണ്ണെത്തും ദൂരെ ആകശച്ചെരുവിലെങ്ങും നക്ഷത്രങ്ങളില്ല, താഴെ അഴികള്‍ക്ക് പുറത്ത് ചെമ്മണ്ണില്‍ നിലാവ് പരന്നിട്ടുണ്ട്. കണ്‍വെട്ടത്തില്ലെങ്കിലും പുര്‍ണ്ണ ചന്ദ്രന്റെ തിളക്കം പുറത്തെ സ്വര്‍ണ്ണ വര്‍ണ്ണത്തില്‍ നിന്ന് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. സിമിന്റ് തറയില്‍ നിന്ന് തണുപ്പ് അരിച്ചെത്താന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കനം കുറഞ്ഞ പുതപ്പിന്റെ വശങ്ങള്‍ കൊണ്ട് കൈകാലുകള്‍ ഒന്നുകൂടെ ചുറ്റിപ്പൊതിഞ്ഞു . എത്ര സൂക്ഷിച്ചാലും ഉറക്കത്തിനിടയില്‍ കണങ്കാലിലെ പേശികള്‍ പ്രതിഷേധിച്ച് തുടങ്ങും. ഉരുണ്ടുയരുന്ന വേദന കൈകള്‍ കൊണ്ട് തടഞ്ഞ്, അമര്‍ത്തി ഉഴിഞ്ഞ് ഇറക്കിയാലും ആ നൊമ്പരത്തിന്റെ ശേഷിപ്പ് കണങ്കാലില്‍ തന്നെ കാണും. പിന്നീട് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന് നേരം വെളുപ്പിക്കണം.

സത്യേട്ടന്‍ ഇന്ന് കൊണ്ടുവന്ന വാര്‍ത്ത എല്ലാവര്‍ക്കും വെറും സധാരണ സംഭവം മാത്രമായിരുന്നു. സ്വജീവിതത്തില്‍ അതിന് വലിയ സ്വാധീനമില്ലെന്നതും സത്യം. എന്നിട്ടും അപ്പോള്‍ തീപ്പിടിച്ച രോഷം ഇനിയും അടങ്ങിയിട്ടില്ല. “അയാള്‍ എന്തായാല്‍ എനിക്കെന്ത്... !” എന്ന് പലവട്ടം നിസംഗനാവാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടും കണ്ണുകളിലേക്ക് പടരാന്‍ മടിച്ച് ഉറക്കം പുറത്ത് പതുങ്ങുന്നു.

രാത്രി കനത്താല്‍ ആരവമടങ്ങിയ പൂരപ്പറമ്പ് പോലെ ഈ മതില്‍ കെട്ടിനകം നിശ്ശബ്ദമാണ്. വല്ലപ്പോഴും ഉയരുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട ശബ്ദങ്ങളോ വരാന്തയിലൂടെ അടുത്തെത്തി അകന്ന് പോവുന്ന ബൂട്ടിന്റെ ഞരക്കമോ മാത്രമാണ് അതിന് അപവാദം. മുഷിഞ്ഞ തുണി മുഖത്ത് വലിച്ചിട്ട് റജിയും, സത്യേട്ടനും സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങുന്നു. ചരിഞ്ഞ് കിടന്നുറങ്ങുന്ന സതീശ് ഇന്ന് പതുക്കെ കൂര്‍ക്കം വലിക്കുന്നുണ്ട്. ചെവിക്ക് ചുറ്റും കൊതുകിന്റെ മൂളല്‍ ഉയര്‍ന്നപ്പോള്‍ എണീറ്റിരുന്നു. പറന്നുയര്‍ന്ന് ചുവരില്‍ ചേര്‍ന്നിരുന്നപ്പോള്‍ ആഞ്ഞടിച്ചെങ്കിലും കൈ പതിയുന്നതിന് തൊട്ട് മുമ്പെ അത് പറന്ന് പോയി.

"ഇവറ്റകൾക്ക് ചോര കുടിച്ചാല്‍ പോരെ... ഇങ്ങനെ മൂളി ശല്യം ചെയ്യണോ..." മുമ്പൊരിക്കല്‍ സതീശ് പറഞ്ഞത് ഓര്‍ത്തു.

“അധ്വാനിച്ച് നേടിയ അന്നത്തിന്റെ മഹത്വം പ്രസംഗിക്കുകയാവും... അന്യന്റെയാണെങ്കിലും.” തമാശയ്ക്കാണ് പറഞ്ഞത്.

“അവര്‍ക്കിടയില്‍ രക്തസാക്ഷികള്‍ക്ക് വലിയ മാര്‍ക്കറ്റ് ഇല്ലായിരിക്കും ... അല്ലെങ്കില്‍ ......‍” അവന്‍ ചിരിച്ചു.

“അന്നത്തിന് വേണ്ടി ആത്മാവ് നല്‍കിയവന് സ്വന്തം വീട്ടിലേ വില കാണൂ..... അതും ചിലപ്പോള്‍....” - ഞാന്‍.

“കാളപെറ്റെന്ന് കേട്ട് കയറെടുക്കുന്നവര്‍ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവര്‍ക്കിടയില്‍ രക്തസാക്ഷികള്‍ കുറവായിരിക്കാനാണ് സാധ്യത.” സത്യേട്ടന്റെ പരിഹാസം.

“അന്നം മാത്രമാണ് ജീവിതം എന്ന് ചിന്തിച്ചവര്‍ക്ക് എന്നും ഈ മഞ്ഞക്കണ്ണട ഉണ്ടായിരുന്നു...” റജിയുടെ ഫിലോസഫി.

“അങ്ങനെയല്ല... കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന പല രക്തസാക്ഷികളും ഏതെങ്കിലും നന്മക്ക് വേണ്ടി ത്യാഗം ചെയ്തവരായിരുന്നോ...” സത്യേട്ടന്‍

“തത്വശാസ്ത്രം വയറ് നിറയ്ക്കില്ല എന്ന സിദ്ധാന്തത്തോടൊപ്പം ഞാനും നില്‍ക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും ചിലരുടെ ആര്‍ത്തിക്ക് വേണ്ടി നഷ്ടപ്പെടുന്ന ജീവിതങ്ങള്‍ ധാരാളമില്ലേ നമുക്ക് മുമ്പില്‍...” ഞാന്‍ എന്റെ ഭാഗം വിശദീകരിച്ചു.

“അതെ... അതാണ് അതിന്റെ ശരി. ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന എന്തിനോടും മനുഷ്യന് ആര്‍ത്തികാണും. അതിലേക്ക് ഓടിയെത്താന്‍ അന്യന്റെ ജീവനും ജീവിതവും പരവതാനിയാക്കുന്നത് എങ്ങനെ ന്യായീകരിക്കാനാവും.”

“നാണയങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഇരുവശങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന് സാരം...” സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചത് സതീശനാണ്.

നാല് വര്‍ഷത്തെ തടവിന് വിധിക്കപ്പെട്ട് ഇവിടെയെത്തുമ്പോള്‍ അന്തേവാസികളായി അവരുണ്ടായിരുന്നു. സീലിംഗ് നോക്കി കിടക്കലും ഇടയ്ക്ക് തനിച്ച് ചിരിക്കലുമായിരുന്നു സത്യേട്ടന്റെ സന്തോഷം. സതീശ് തടവുകാലം മുഴുവന്‍ ഉറങ്ങിത്തീര്‍ക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചവന്‍. ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും സംസാരിക്കാന്‍ മടിയുള്ള റജി.

ഇടയ്ക്കൊരിക്കല്‍ റജിയും സതീശും തമ്മില്‍ വാക്കേറ്റമുണ്ടായി. ലോകത്തിലെ സകല പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും കാരണം മതം ആണെന്നും അല്ല മതനിരാസമാണെന്നും ആയിരുന്നു തര്‍ക്കത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. മതത്തിന്റെ പേരില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ കണക്ക് സതീശ് ആവേശത്തോടെ നിരത്തിയപ്പോള്‍, ‘മതമാണ് എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാന ഹേതു’ എന്ന സിദ്ധാന്തത്തില്‍ കെട്ടി ഉയര്‍ത്തിയ പ്രത്യയ ശാസ്ത്രങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി കൊന്ന് തള്ളിയവരുടെ എണ്ണം റജി ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും ഹൈന്ദവതയും ക്രൈസ്തവതയും ഇസ് ലാമും ബാബരി മസ്ജിദും കുരിശു യുദ്ധങ്ങളും എല്ലാം വിഷയമായപ്പോള്‍ റഷ്യന്‍ വിപ്ലവവും ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവവും സ്റ്റാലിനും മാവോ സേ തൂങും തുടങ്ങി ടിയാനന്‍ മന്‍ സ്വകയറിലെ കൂട്ടക്കൊല വരെ വേദിയില്‍ നിറഞ്ഞാടി. തര്‍ക്കങ്ങള്‍ക്ക് അവസാനം രണ്ടാള്‍ക്കും കൂട്ടിക്കിഴിക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലാണ് സത്യേട്ടന്‍ സംസാരിച്ച് തുടങ്ങിയത്.

“ആരുടെയോ, അല്ലെങ്കില്‍ എന്തിന്റെയോ കയ്യിലെ കളിപ്പാട്ടമായിട്ടാവും നമ്മളില്‍ പലരും ഇവിടെ എത്തിയത്. അത് പോലെ തന്നെയാണ് പ്രത്യയ ശാസ്ത്രങ്ങളും... പക്വമായ കൈകളില്‍ ആയിരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അതിന് അമുല്യമായ സ്ഥാനമുണ്ടാവും. അല്ലെങ്കിലോ നമ്മളെ പോലെ കുറ്റവാളിയായി സമൂഹത്തിന്റെ മുമ്പില്‍ നില്‍ക്കേണ്ടി വരും... തെറ്റ് ചെയ്താലും ഇല്ലെങ്കിലും.” അന്നത്തെ ചെറുപ്രസംഗമാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ സൌഹൃദത്തിന് തുടക്കമിട്ടത്. ആദ്യമായി ഒന്നിച്ചിരുന്ന് സംസാരിച്ചതും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചതും അന്നായിരുന്നു.

രണ്ട് പെണ്മക്കളുടെ പിതാവാണ് സത്യേട്ടന്‍. തൊട്ടടുത്ത ടൌണിലെ നാലുമുറി കോട്ടേഴ്സാണ് ആകെ സമ്പാദ്യം. അവിടെ ആദ്യം ടൈപ്പിംഗ് സെന്ററും എസ് ടി ഡി ബൂത്തുമായി ജീവിച്ച് പോന്ന സാധാരണക്കാരന്‍. ബന്ധുവായ നേതാവിന് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാള്‍ക്ക് താമസ സൌകര്യം ഒരുക്കിയതാണ് ഇവിടം വരെ എത്തിച്ചത്. നേതാവിന്റെ വ്യക്തിവിദ്വേഷം തീര്‍ക്കാനെത്തിയ ഗുണ്ട പിടിക്കപ്പെട്ടതോടെ പാര്‍ട്ടിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടവനായി. അവന്റെ മോചനത്തിന് ലക്ഷങ്ങള്‍ വാരിയെറിയുമ്പോഴും പ്രതിക്ക് അഭയം നല്‍കിയ കേസില്‍ സത്യേട്ടന്‍ അകത്തായിരുന്നു. “ഒരു പാര്‍ട്ടിയും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് കിട്ടിയത് അനുഭവിച്ച് തിരിച്ച് പോയി സുഖമായി ജീവിക്കാം എന്ന് കരുതി.. കുടുബ ബന്ധം നിലനിര്‍ത്താനുള്ള ത്യാഗം...” പറയുമ്പോള്‍ രോഷമായിരുന്നോ നിസംഗതയായിരുന്നോ എന്ന് വായിച്ചെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

സതീശ് കാമ്പസിലെ കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞ് ആദ്യ അധ്യായന ദിനത്തില്‍ എതിര്‍ ചേരിക്കരെ ഒതുക്കേണ്ട ഉത്തവാദിത്വം അവനായിരുന്നു... വര്‍ഗ്ഗ ശത്രുവിനെ മുളയിലെ നുള്ളുക എന്ന രാഷ്ടീയ തത്വശാസ്ത്രം ശത്രുവിന്റെ തലയില്‍ ഹോക്കി സ്റ്റിക്ക് ആയി പതിഞ്ഞ ശേഷമാണ് വീണ്ടു വിചാരങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിത്തുടങ്ങിയത്. ആ സഹപാഠിയെ കുറിച്ച് ഓര്‍ത്ത് വേവാലാതിപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം കൈയ്യില്‍ കത്തി തന്ന് കയ്യൊഴിഞ്ഞവരെ അവന്‍ തെറി വിളിച്ചു. യുദ്ധത്തിനെത്തിയപ്പോള്‍ ഇര യുദ്ധമുഖത്ത് നിന്ന് ഓടിയിരുന്നെങ്കില്‍ രണ്ടാളും രക്ഷപ്പെട്ടേനെ എന്ന് ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആത്മഗതം ചെയ്തു. എന്നാലും തൊണ്ട തൊടാതെ വിഴുങ്ങിയ സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ വെച്ച് മനുഷ്യനെ അളക്കാന്‍ ഇപ്പോഴും മടിയൊന്നുമില്ല.

സത്യേട്ടന്‍ കഥ കേട്ടപ്പോള്‍ ചിരിച്ചു... “അക്രമിയും അക്രമിക്കപ്പെട്ടവനും നല്ല ഭാവി സ്വപ്നം കാണേണ്ടവരാണ്... പക്ഷേ യുദ്ധത്തിലെ ശരി തെറ്റകളോര്‍ത്ത് കാലം കഴിയുന്ന ഇവന്‍ ഒരിക്കലും ഒരു നല്ല രാഷ്ട്രീയക്കാരനാവില്ല... ഇനി അടികൊണ്ടവന്റെ അവസ്ഥ എന്താണാവോ.. ?” എടുത്തടിച്ച പോലെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സതീശ് ഒന്ന് ചൂളി, പിന്നെ അരാഷ്ട്രീയ വാദിയുടെ പരിഹാസമായി പുച്ഛിച്ച് തള്ളി.

ഒരേ മതവിശ്വാസികള്‍കിടയിലെ ആരാധനലയ തര്‍ക്കത്തില്‍ അകത്തായതാണ് റജി. ‘പള്ളിമുറ്റത്ത് നടന്നത് കൂട്ടത്തല്ലാണെങ്കിലും കണ്ടാലറിയാവുന്നവരുടെ പേരില്‍ കേസ് എടുത്തപ്പോള്‍ കലഹം കാണാനെത്തിയ ഞാനും ലിസ്റ്റില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. , പരിമിതമായ വാചകങ്ങളില്‍ റജി കഥ പറഞ്ഞു.

“ഈ ത്യാഗികളുടെ സെല്ലിലേക്ക് താങ്കള്‍ എങ്ങനെയെത്തി.” നാടകീയമായി സതീശ് അന്വേഷിച്ചു.

നാട്ടുമ്പുറത്തെ സാധരണക്കാരന്റെ ഓര്‍ക്കാന്‍ സുഖമുള്ള ബാല്യം. മൂല്യബോധത്തോടെയുള്ള ജീവിതത്തിലൂടെ ‘നല്ല മനുഷ്യനാവുക‘എന്നതാവണം ലക്ഷ്യം എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തിയ ബാല്യകാല അധ്യാപനങ്ങള്‍‍. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഭാരതത്തില്‍ നടന്ന വര്‍ഗ്ഗീയ കലാപങ്ങളും, അതിലെ വേട്ടക്കാരും ഇരകളും, ആര്‍ത്തി തീരാതെ ഫണമുയര്‍ത്തുന്ന വര്‍ഗ്ഗീയതയും, കളങ്കം മാത്രം നിറഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനവും എല്ലാം തീപ്പൊരിയായി ഉള്ളിലേക്ക് പകര്‍ന്ന പ്രഭാഷണം ആദ്യം കേള്‍ക്കുന്നത് സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞ് കോളേജിലെത്തിയ ആദ്യ ആഴ്ചകളിലായിരുന്നു. അവിടെ വെച്ചാണ് അതുവരെ കേട്ട പതിവ് പാഠങ്ങളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിച്ച് തുടങ്ങിയത്.

അകത്ത് വീണ കണല്‍ ജ്വലിപ്പിച്ചെടുക്കാന്‍ ആവശ്യമായ വാക്കുകള്‍ പിന്നെയും പിന്നെയും എന്നെത്തേടി വന്നു. കണ്ണും കാതും തുറന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുമ്പോള്‍ ചിന്ത ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. പകരം എനിക്ക് വേണ്ടി ചിന്തിച്ചൊരുക്കിയ തിരകഥയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാല്‍ മതിയായിരുന്നു. അകത്ത് മുളച്ച വിഷ വിത്തുകള്‍ ‘ഒരാളെ വെറുക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാന്‍ അയാളുടെ സമുദായം നോക്കണം എന്ന തിരിച്ചറിവിലെത്തി.

ആയുധമെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് എതിരെ ആയുധം എന്ന സിദ്ധാന്തം ആണ് ശരി എന്ന വര്‍ഗ്ഗീയത ഉള്ളില്‍ ഫണം വിടര്‍ത്തിയാടി. അറിഞ്ഞതെല്ലാം കാണുന്നവരിലേക്ക് പകര്‍ന്നു. അതിന് ഊടും പാവും നല്‍കാന്‍ ചരിത്ര സംഭങ്ങള്‍ക്ക് പുതിയ വ്യഖ്യാനങ്ങള്‍ നല്‍കി. സമാധാനത്തിന്റെ പര്യായമായ പ്രവാചകനെ അക്രമങ്ങളുടെ പ്രേരകനാക്കി വ്യാഖ്യാനിച്ചു. ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് ... മനസ്സില്‍ അഗ്നിയും നാവില്‍ വിഷലിപ്ത വാക്കുകളുമായി ഊരുചുറ്റി. നേതാക്കല്‍ മുക്തകണ്ഠം പ്രശംസിച്ചു. ‘എന്നെ കുറിച്ച് സംഘടന ചിന്തിച്ച് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്നും എപ്പോഴും അവരുടെ സംരക്ഷണയില്‍ എന്റെ ജീവന്‍ ഭദ്രമാണെന്നും‘ എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ച ആദ്യ ദിവസമാണ് ഞാനും ചിന്തിച്ച് തുടങ്ങിയത്.

“എന്റെ ജീവന്റെ ഭീഷണി“ യിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ണുരുട്ടി കഠാരയുമായി എനിക്ക് നേരെ പാഞ്ഞടുക്കുന്നത്, ഞാന്‍ തന്നെ കുപ്പിയില്‍ നിന്നിറക്കിയ ഭൂതമാണെന്ന് തിരിച്ചറിവുണ്ടായി. അവിടെ വെച്ചാണ് എനിക്ക് വേണ്ടി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ട ചരിത്ര വസ്തുതകളെ പഠനവിധേയമാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്. ഇന്നലെ വരെ ഞാനടക്കം കേട്ടറിഞ്ഞ് മാതൃകയാക്കാന്‍ പുറപ്പെട്ട സംഭവ വികാസങ്ങളുടെ നിജസ്ഥിതി അന്വേഷിച്ചതോടെ വന്ന വഴിയുടെ അബദ്ധം കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ ബോധ്യമായി. പറ്റിപ്പോയ അബദ്ധത്തെ കുറിച്ച് ആദ്യം ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ നേതാവില്‍ ഭീഷണി വന്നു. “നിശ്ശബ്ദനായിരിക്കണം... ആദ്യം അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടത് അകത്തെ ശത്രുവിനെയാണ്...“.

പിന്നെ വഴിമാറി നടന്നു. അറിയാവുന്ന സത്യങ്ങള്‍ പലരേയും ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു... ചിലര്‍ മനസ്സ് മാറി, മറ്റു ചിലര്‍ സന്ദേഹികളായി. എന്റെ സംശയങ്ങള്‍ അപ്പടി പാര്‍ട്ടി ക്ലാസുകളില്‍ മറ്റു ചിലരും കൂടി ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ ‘പുകഞ്ഞ കൊള്ളി‘ ഏതെന്ന് തീരുമാനമായി. അനുനയവും ഭീഷണിയും ഒരു പോലെ പരാചയപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ‘നിഷ്കാസനം’ എന്ന പതിവ് പല്ലവിയിലേക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നെത്രെ.

പക്ഷേ അവര്‍ പദ്ധതി നടപ്പാക്കും മുമ്പ് നാട്ടില്‍ പൊട്ടി പുറപ്പെട്ട കലാപത്തിന്റെ ഗൂഢാലോചന കേസില്‍ ഞാന്‍ അകത്തായി. അതോടെ സംഘടനക്ക് ‘കുലംകുത്തി‘യെ നേരിട്ടൊതുക്കേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ എന്ന ആശ്വാസം. വീട്ടുകാര്‍ക്കും നാട്ടുകാര്‍ക്കും എന്നോടുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ പേരില്‍ രാജ്യദ്രോഹി ആവേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ എന്ന സമാധാനം. പേലീസുകാര്‍ക്കും നിയമത്തിനും ജനത്തിന് മുമ്പില്‍ നിര്‍ത്താന്‍ ഒരു പ്രതിയെ ലഭിച്ചതിലുള്ള സന്തോഷം. നീതിയുടെ മുമ്പില്‍ സംരക്ഷകരില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട് ഇവിടെയെത്തി.

ഇന്ന് രാവിലെ ജയിലില്‍ എത്തിയ പത്രവുമായാണ് സത്യേട്ടന്‍ അന്വേഷിച്ച് വന്നത്. തന്നെ പോലുള്ളവരുടെ മനസ്സില്‍ തീവ്രചിന്തയുടെ വിത്തെറിഞ്ഞ നേതാവിന്റെ കുമ്പസാരമായിരുന്നു പത്രത്താളുകളില്‍. നേതാക്കളെയും ജനക്കൂട്ടത്തെയും സാക്ഷി നിര്‍ത്തി അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു ‘ഇന്നലെ വരെ നടന്ന വഴി ഭീമാബദ്ധമായിരുന്നെന്ന്’. പുതിയ വഴിയിലെത്തിയ ഇടയെനെ വാനോളം പുകഴ്ത്തിയ നേതാക്കളുടെ വാചകങ്ങളുമായി വാര്‍ത്ത അവസാനിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സിലേക്ക് രോഷം ഇരച്ചു കയറിയിരുന്നു. പത്രം ചുരുട്ടിയെറിയുമ്പോള്‍ എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്ന സത്യേട്ടന്‍ തോളില്‍ കൈയ്യമര്‍ത്തി.“നേതാവ് തിരിച്ച് വന്നെന്ന് വെച്ച് വഴിതെറ്റിയ കുഞ്ഞാടുകള്‍ തിരിച്ച് കൂടണയില്ല... അവര്‍ക്ക് പുതിയ ഇടയന്മാര്‍ രക്ഷകരായി എത്തിക്കാണും. പഴയ മേച്ചില്‍ പുറങ്ങളില്‍ തന്നെ അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ട ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്നുണ്ടാവും... ഇരുട്ടും മുമ്പ് തിരിച്ചെത്തിയാല്‍ അവര്‍ക്ക് നല്ലത്.... നമുക്കും.” തിരിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോള്‍ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അടുത്തെ സെല്ലില്‍ നിന്നാരോ ചുമക്കുന്ന ശബ്ദം... റജി ഉറക്കത്തിലെന്തോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. തണുപ്പോടിയ സിമിന്റ് തറയില്‍ കണങ്കാലിനെ തേടിയെത്തുന്ന വേദനയും കാത്തുകിടക്കുമ്പോള്‍ കലിയടങ്ങിയ മനസ്സില്‍ “കൂട്ടം തെറ്റിയ കുഞ്ഞാടുകള്‍ തിരിച്ചെത്തട്ടേ...” എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥന മാത്രമായിരുന്നു.

Monday, May 30, 2011

മൂന്ന് തരം (ഭ്രാന്തുകള്‍)

വെറുതെ ഇരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ( :) ) ബ്ലോഗില്‍ കുറിച്ചുവച്ചിരുന്ന വട്ടുകളില്‍ ചിലത് ഇങ്ങോട്ട് പറിച്ച് നട്ടതാണ്

1. പ്ലസ് ബി

കടുംനിറമുള്ള കാര്‍പ്പെറ്റ് തന്നെ സംഘടിപ്പിക്കാനും... അതേ നിറത്തിലുള്ള മേശയും മേശവിരിയും കസേരകളും ഒരുക്കാനും ഒതുക്കാനുമായി ഓഫീസ് സെക്രട്ടറി ഓടിനടന്നു... വാടകക്കാരന്‍ നീലനിറത്തിലുള്ള കസേരകളുമായെത്തിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ കയര്‍ത്തു... നിറം മങ്ങിയിരുന്ന ജനല്‍ കര്‍ട്ടണുകള്‍ മാറ്റി... ഇളം നിറത്തിലുള്ളവ തൂക്കി. കോണിപ്പടി മിനുക്കി... പുത്തന്‍ നിറത്തില്‍ ഫൈബര്‍ കസേരകള്‍ വിപ്ലവത്തിനായി കാത്തു കിടന്നു. അവസാന മിനുക്കുപണികള്‍ക്കിടയിലാണ് മീറ്റിംഗിന് വേണ്ട് ബ്രോഡ് ബാന്റ് കണക്ഷന്‍ തയ്യാറാക്കിയത്.

വിശാലമായ മേശയ്ക്ക് ചുറ്റും ഇരുന്നവരില്‍ നിന്ന് സംസാരത്തിന്റെ ചരട് ഏറ്റെടുക്കും മുമ്പ്, ഗ്ലാസില്‍ നുരഞ്ഞുയരുന്ന കറുത്ത ദ്രാവകം കൈവിരല്‍ മുക്കി തണുത്തതാണോ എന്ന് പരിശോധിച്ച് ഒരാള്‍ ശബ്ദമുയര്‍ത്തി...

“ഈ പെപ്സിയെന്തേ തണുപ്പിക്കാഞ്ഞത്...”
“ഇവിടെ ഫ്രിഡ്ജിന് എന്തോ പ്രോബ്ലം ഉണ്ട്... “
“ഇത് ഇന്ന് വാങ്ങിച്ചതല്ലേ... അതോ പഴയ സ്റ്റോക്കാണോ”
“ഇത് പുതുപുത്തന്‍ തന്നെ... പക്ഷേ കവലയിലെ പെട്ടിക്കടയില്‍ നിന്നാ വാങ്ങിച്ചത്... അവിടെ ചിലപ്പോള്‍ കുറച്ച് ദിവസം മുമ്പ് വന്നതായിരിക്കും... ലോഡ് ഷെഡിംഗ് ഇപ്പോള്‍ തീര്‍ന്നതല്ലേ ഉള്ളു.. അതാവും തണുപ്പില്‍ നിന്ന് ചൂടിലേക്കുള്ള ചുവട് മാറ്റം.“

കറുപ്പ് മുടിയില്‍ ആക്രമിച്ചെത്തിയ വെളുപ്പില്‍ അഭിമാനിക്കുന്ന അംഗത്തിന്റെ മുഴുശ്രദ്ധയും ലാപ് ടോപ്പിലെ മിന്നി മറയുന്ന സ്ക്രീനിലായിരുന്നു. അയാളുടെ പരുക്കന്‍ വിരലുകള്‍ വെളുത്ത അക്കങ്ങളും ചിഹ്നങ്ങളും തലോടി. ഇടയ്ക്കിടെ കൂട്ടിയും കിഴിച്ചും പണപ്പെരുപ്പത്തില്‍ ആധി പ്രകടിപ്പിച്ചു. “നീ എപ്പ വരും...” സോഫ്റ്റ് വെയര്‍ എഞ്ചിനീയറായ മകനെ മൊബൈലില്‍ ലാളിക്കുന്ന നേതാവിന്റെ മുഖത്ത് ശ്രദ്ധയേക്കാള്‍ സൂക്ഷ്മതയായിരുന്നു. “ഇനി പരസ്പരം കണ്ട് സംസാരിക്കാനും കഴിയുമെത്രെ..” മറ്റുള്ളവരുടെ അസഹ്യത വകവെക്കാതെ അയാള്‍ സംസാരിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.

അതിക്രമിച്ചെത്തുന്ന മുതലാളിത്വവും ആഗോളവത്കരണവുമായിരുന്നു അജണ്ട... ചര്‍ച്ചയ്ക്കിടയില്‍ വീണുടഞ്ഞ ഗ്ലാസിന്റെ കഷ്ണം ചവിട്ടയരച്ച് ചില കാലുകള്‍ സാമ്രാജ്യത്വത്തോട് അമര്‍ഷം തീര്‍ത്തു. കത്തികയറിയ പ്രസംഗങ്ങള്‍ക്കും പത്രസമ്മേളത്തിനും അവസാനം എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ ... കടും മേശയ്ക്ക് താഴെ, സിഗരറ്റ് കുറ്റികള്‍ക്ക് നടുവില്‍ ഒരു ബീഡികെട്ട് കിടന്നു... നിഷ്കളങ്കമായി...



2. ഭ്രമണം

മേശപ്പുറത്തെ എലി ചലിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കീബോര്‍ഡിന്റെ ടാബ്‌ കീ യോടൊപ്പം ആള്‍ട്ട്‌ കീയും ചേര്‍ന്ന് വീടുകളും ജനാലകളും മാറ്റികൊണ്ടിരുന്നു. സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ വരകള്‍ വാക്കുകള്‍ ശബ്ദവീചികള്‍ എല്ലാറ്റിന്റേയും സ്രോതസ്സ്‌ തേടി അയാള്‍ അലയാന്‍ തുടങ്ങി.

ഉയര്‍ന്ന് താഴുന്ന അയാളുടെ വിരല്‍ തുമ്പുകളില്‍ സംസ്കാരങ്ങള്‍ ജനിച്ചു മരിച്ചു. മോണിറ്ററില്‍ പായുന്ന കര്‍‍സര്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ പ്രചോദനത്തിന്റെ ഊര്‍ജ്ജം നല്‍കി. അവളില്‍ കുരുങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കായി അയാളുടെ കൈവിരലുകള്‍ കീ ബോര്‍ഡില്‍ പതിഞ്ഞ്‌ കൊണ്ടിരുന്നു. ആ നീല ഷേഡുള്ള കണ്ണുകളുടെ സ്നേഹത്തിനായി അയാള്‍ കാത്തിരുന്നു...

പരന്ന് കിടക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുമ്പില്‍ ചുരുട്ടി വലിച്ചെറിഞ്ഞ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുകളില്‍ കറങ്ങുന്ന കസേരയിലുരുന്ന് ആയാള്‍ ചുരുട്ട്‌ കത്തിച്ചു... സ്വപ്നങ്ങള്‍ ചുരുളുകളായി... മോഹങ്ങള്‍ ചാരമായി... അയാള്‍ ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തിലൊതുങ്ങി... കസേര കറങ്ങി കൊണ്ടേയിരുന്നു.



3. വിപ്ലവം...

കലപ്പയില്‍ പുരണ്ട ഭൂരക്തത്തെ കഴുകാനാവാതെ അറച്ച് നിന്ന യജമാനന്റെ നിസ്സഹായത ഞാനറിയുന്നു‍... വരണ്ട പുഴകളും നിറഞ്ഞ വയറുകളും കാലം തെറ്റിയെത്തുന്ന പേമാരിയും പരിഹാസത്തിന് പുതിയ വാക്യങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ചിന്തകളുടെ കൂര്‍ത്തമുന ആക്രമിക്കുമ്പോഴും സഹപ്രവര്‍ത്തകന്റെ നിസംഗത നോക്കി നില്‍ക്കാനാണ് മനസ്സ് വന്നത്.

കാര്‍വര്‍ണ്ണത്തില്‍ തീര്‍ത്ത കടുത്ത ശരീരത്തിലെ അദൃശ്യ ബിന്ദുവില്‍ നിന്ന് ഉണരുന്ന നവ ചിന്തയുടെ അനുരണങ്ങള്‍ അടിമയാണെന്ന ബോധം കൂടുതല്‍ ഊട്ടി ഉറപ്പിക്കുന്നത് തന്നെ. ചിന്തയിലെ ഈ വിപ്ലവമാണൊ അതോ അടിമുടി ആശ്ലേഷിച്ച അടിമത്തമാണൊ അടിസ്ഥാന പ്രശ്നം... തലപുകയുന്ന വിഷയം ...

“നടക്ക് പോത്തെ...’ എന്ന ശാസനയോടോപ്പം യജമാനന്റെ കൈയ്യിലെ വടി ഉയര്‍ന്ന് തഴ്ന്നു... തൊലിക്കട്ടിയെ ജയിച്ചെത്തിയ വേദന, ചിന്തയുടെ വാത്മീകത്തില്‍ നിന്നുണര്‍ന്ന് നടക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചു... അപ്പോഴും വിപ്ലവത്തിന്റെ കടക്കല്‍ കത്തിവെച്ച യജമാനന്‍ എന്ന മൂരാച്ചി പിന്നില്‍ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

Sunday, May 22, 2011

ചിട്ടി ആയി ഹെ... !!!

ചിട്ടി ആയി ഹെ.. ആയി ഹെ... ചിട്ടി ആയി ഹെ...
ചിട്ടി ആയി ഹെ.. ആയി ഹെ... വത്തന്‍ സെ...
ചിട്ടി ആയി ഹെ...


ഒത്തിരി നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം മണ്ണിന്റെ മണവുമായി കടല് താണ്ടിയെത്തിയ കത്ത് പങ്കജ് ഉഥാസ് മൂളാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ജീടാക് ‘മിന്നിത്തുടങ്ങിയത്..‘ ബ്ലോഗ് പാടെ പൂട്ടിയോ എന്ന് ...” എന്ന് സുഹൃത്ത് അന്വേഷിക്കുന്നു. മുമ്പെങ്ങോ എഴുതിവെച്ച ഈ 'കത്ത് വിശേഷം ' അപ്പോഴണ് ഓർമ്മയിൽ വന്നത്.

ഉള്ളെരിയുന്ന ഒരാളുടെ കത്തിലെ വരികളാണ് ഗായകന്റെ സ്വരം കാതില്‍ ഇഴചേര്‍ക്കുന്നത്. സാധാരണക്കാരന്റെ നിത്യജീവിതം മുതല്‍ രാജ്യങ്ങളുടെയും സംസ്കാരങ്ങളുടെയും ഭാവിതന്നെ ചില കത്തുകള്‍ മാറ്റിമറിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചക്രവര്‍ത്തി സോളമന്‍ ശേബാ രാജ്ഞിക്കയച്ച കത്ത് മുതല്‍ ഇങ്ങേയറ്റത്ത് ഇറാന്‍ പ്രസിഡന്റ് അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റിനയച്ച കത്ത് വരെ... സ്കൂളില്‍ അവധിയ്ക്ക് അപേക്ഷിച്ച് എഴുതുന്ന ലീവ് ലെറ്റര്‍ മുതല്‍ കഥയും കദനവും പ്രണയവും വിരഹവും വാത്സല്യവും സ്നേഹവും... എല്ലാം വിനിമയം ചെയ്യുന്ന മാധ്യമം ആയിരുന്നു കത്ത്.

ചില കത്തുകളൊക്കെ ചരിത്രത്തിന്റെ, സംസ്കാരങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യമാണ്. അത് കൊണ്ടാണ് ക്രിസ്തുവര്‍ഷം ആറാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ നബിതിരുമേനി അക്കാലത്തെ ഭരണാധികാരികള്‍ക്കയച്ച കത്തുകള്‍ ഇപ്പോഴും സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. ഗാന്ധിജിയുടെ കത്തുകള്‍ ഇപ്പോഴും വായനക്കാര്‍ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവ തന്നെ... പണ്ഡിറ്റ്ജി മകള്‍ക്കയച്ച കത്തുകള്‍ പ്രസിദ്ധമാണ്.. എഴുതിയവരും വായിച്ചവരും കലയവനികയ്ക്ക് പിന്നില്‍ മറഞ്ഞാലും അവരുടെ ഓര്‍മ്മകളും ചിന്തകളുമായി കാലത്തിന്റെ തീരത്ത് നിലനില്‍ക്കുന്നവയാണ് പല കത്തുകളും... ചിലകത്തുകള്‍ അവശേഷിക്കുന്നത് മനസ്സുകളിലായിരിക്കും... മറ്റുചിലത് മാറാലപിടിച്ച തട്ടുകളിലും പൊടിപിടിച്ച ഫയലുകളിലും...

നാട്ടുമ്പുറത്ത് കൊല്ലന്തോറും നടക്കാറുള്ള പൂരത്തിന്റെ തൊട്ട് മുമ്പ് പുറത്തിറങ്ങുന്ന വെളിച്ചപ്പാടിന്റെ അരയിലെ അടയാഭരണങ്ങളുടെ കിലുക്കവും, ഉടവാളും, 'വെളിപ്പെടുന്ന' രീതിയും കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ അത്ഭുതമായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തുള്ള ചീരുവിന്റെ വീട്ടിലും, പൂരത്തന് രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ് അവരെത്താറുണ്ട്... വടിയെടുത്ത് ഉമ്മ കൂടെ ഇറങ്ങിയാല്‍ മാത്രമേ അന്ന് സ്കൂളില്‍ എത്തൂ.... അങ്ങനെ ഒരു അവധിക്ക് മൂന്നാം ക്ലാസ്സിലെ ശ്യാമളട്ടീച്ചര്‍ക്ക് എഴുതിയ ‘വയറു വേദന കാരണം ലീവ് അനുവദിക്കണം” എന്നതാണെന്ന് തോന്നുന്നു ആദ്യം എഴുതിയ കത്ത്.

ചില കത്തുകള്‍ വൈകിയാല്‍ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടും... അതില്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഉറ്റവരുടെ സുഖവിവരങ്ങളാവാം... ഇന്റര്‍വ്യൂ വോ നിയമന ഉത്തരവോ ആവാം... ഒരാളെ ഏതെങ്കിലും ഒരു തസ്തികയിലേക്കോ സഹായത്തിനോ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന ‘റകമന്റേഷന്‍ കത്തുകള്‍..’, കൌമാര ചാപല്യത്തില്‍ ഒളിച്ചും പതുങ്ങിയും പ്രണയിനിക്ക് എത്തിക്കുന്ന ‘പ്രണയ ലേഖനങ്ങൾ‍’ എല്ലാമെല്ലാം ‘കത്തുകളുടെ, വൃത്തത്തിനകത്ത് തന്നെ. പഞ്ചായത്താപ്പീസ്, സപ്ലേ ആപ്പീസ്... തുടങ്ങി സെക്രട്ടറിയേറ്റ് വരെ നീണ്ട് കിടക്കുന്ന സര്‍ക്കാര്‍ കാര്യാലയങ്ങളിലേക്കുള്ള അപേക്ഷകളും പ്രത്യേക ഭാഷയിലും രീതിയിലും തയ്യാറാക്കുന്ന കത്തുകള്‍ തന്നെ. അതിനാൽ ഓഫീസുകള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ വെള്ളപ്പേപ്പറും മഷിക്കുപ്പിയും ‘ഹീറോ’ പേനയുമായി ഇരിക്കുന്ന കത്തെഴുത്ത് വിദഗ്ദര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. കത്തുകളുടെ രൂപവും ഭാവവും മാറിയപ്പോള്‍ കത്തെഴുത്തുകാരും അപ്രത്യക്ഷമായിത്തുടങ്ങി.

കുട കക്ഷത്തില്‍ അമര്‍ത്തിവെച്ച് പാടവരമ്പത്തൂടെ ഓടുന്ന പഴയ അഞ്ചല്‍ക്കാരന്‍ ഏതോ സിനിമയിലെ കഥാപാത്രം മാത്രമാണ് എന്റെ തലമുറയ്ക്ക്. പ്രവാസികള്‍ ധാരാളമുള്ള നാട്ടുമ്പുറമായതിനാല്‍ കത്തുകള്‍ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. സ്കൂള്‍ നിന്ന് വരുമ്പോള്‍ സ്ഥിരമായി കാണുന്ന പോസ്റ്റമാനോട് ‘കത്ത് ണ്ടോ...” എന്ന് ചോദിച്ച് ചുറ്റും കൂടാറുള്ളത് ഞങ്ങളുടെ ബാല്യകാല സ്മരണയാണ്. മുനിഞ്ഞ് കത്തുന്ന വിളക്കിനരികില്‍ നിലത്ത് പാതി കിടന്ന്, നോട്ടുപുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന് ഇളക്കിയെടുത്ത പേജില്‍ കുനുകുനാ എഴുതുന്ന ജേഷ്ടനോട് കാര്യങ്ങള്‍ കൃത്യതയുള്ള വാചകങ്ങളിലാക്കി പറഞ്ഞ് കൊടുത്ത് ഉമ്മ കത്തെഴുതിക്കുന്നതും ബാല്യകാല ഓര്‍മ്മകളിലുണ്ട്.

ഇന്ന് കത്തുകള്‍ക്ക് പകരം നില്‍ക്കുന്ന ഇ-കത്തുകള്‍ പഴയ കത്തിന്റെ ധര്‍മ്മം മുഴുവനായും നിര്‍വ്വഹിക്കുന്നില്ല എന്ന് തീര്‍ത്ത് പറയാന്‍ സാധിക്കും. പ്രവാസികളില്‍ നിന്ന് കേരളത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയിരുന്ന കത്തുകളുടെ മഹാപ്രവാ‍ഹം നിന്നിട്ട് വര്‍ഷങ്ങളായി. വ്യക്തിഗത കത്തുകള്‍ അപൂര്‍വ്വമാണെങ്കിലും കാക്കത്തൊള്ളായിരം പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പുസ്തകങ്ങളും ബാങ്ക് കത്തുകളും ആണെത്രെ തപാല്‍ സംവിധാനത്തിന്റെ താഴേ തട്ടിനെ ജീവിപ്പിച്ച് നിര്‍ത്തുന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ‘അഞ്ചല്‍ക്കാരന്‘ വന്ന പരിണാമം ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടാം എന്നതിനപ്പുറം ‘പോസ്റ്റുമാന്‍‘ കുറ്റിയറ്റു പോവില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.

ഗള്‍ഫിലേക്ക് പുറപ്പെട്ട വ്യക്തി അവിടെ എത്തിയോ എന്നറിഞ്ഞിരുന്നത് ഒന്നര ആഴ്ച കഴിഞ്ഞെത്തുന്ന കത്ത് വഴിയായിരുന്നു. മരണവും ജനനവും അറിയിച്ചിരുന്നതും ഇങ്ങനെത്തന്നെ. വളരെ അത്യാവശ്യത്തിന് മാത്രം ആണ് ‘കമ്പിയടിക്കുക പതിവുണ്ടായിരുന്നത്...” അതില്‍ ഭൂരിപക്ഷവും ദുരന്ത വാര്‍ത്തകള്‍ അറിയിക്കാനായിരിക്കും. അതിനാല്‍ ‘കമ്പിയടിച്ചിരിക്കുന്നു...’ എന്നാല്‍ എന്തോ ഒരു ദുരന്തം സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് നാട്ടുകാര്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. നാട്ടിലെ പോസ്റ്റോഫീസില്‍ മാത്രമായിരുന്നു ഓര്‍മ്മയിലെ ആദ്യ ടെലിഫോണ്‍... പിന്നെ ചില വീടുകളില്‍ എത്തി, വൈകാതെ ഭൂരിപക്ഷം വീടുകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു... അങ്ങനെ കത്തിന്റെയും കമ്പിയുടെയും ജോലി ടെലിഫോണ്‍ ഏറ്റെടുത്തു. ഇന്ന് വാത്സല്യത്തിനും പ്രണയത്തിനും സ്നേഹത്തിനും സൌഹൃദത്തിനും ഇടയിലെ കണ്ണിയാവാന്‍ മിക്കവര്‍ക്കും സ്വന്തം പോക്കറ്റില്‍ മൊബൈയില്‍ ആയി... വ്യക്തിബന്ധങ്ങളുടെ വിളക്കിച്ചേര്‍ക്കലിന് അനിവാര്യമായ ആശയവിനിമയത്തിന്റെ സാധ്യത മൊബൈയ് ല്‍ രൂപത്തില്‍ നെഞ്ചോട് ചേര്‍ന്ന് കിടക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം... ഇന്ന് ബന്ധങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ വിള്ളലുകളുടെ അകലം ദിനേന വര്‍ദ്ധിക്കുന്നത്.

കാതോരത്ത് പങ്കജ്ഉഥാസ് ആ കത്ത് തുറന്നു. വേദന കലര്‍ന്ന സ്വരം നീറ്റലായി ഉള്ളിലുള്ളപ്പോഴും എവിടെയോ വെച്ച് നഷ്ടമായ കത്തെഴുത്തിനെ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു... കൂടെ നിറയെ വിശേഷങ്ങളും നാടിന്റെ മണവുമായി എന്നെ മാത്രം തേടിയെത്തുന്ന പേജുകളെയും...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരം കത്തു വായിച്ചു തുടങ്ങി. അത് എഴുതിയ കൈകള്‍ വിറച്ചിരിക്കണം... ആ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരിക്കണം... നാടും വീടും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഉറ്റവരുടെ നിറകണ്ണുകള്‍ അവഗണിച്ച് പടിയിറങ്ങിയ മകനെ ഓര്‍ത്ത് പാടകെട്ടിയ കണ്ണുകളുമായി തേങ്ങുന്ന പിതാവ് അമർത്തി എഴുതിയ വാക്കുകൾ അകത്ത് വേലിയേറ്റം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. മകന്റെ അസാന്നിധ്യം ശൂന്യമാക്കിയ തെരുവുകളും, വർണ്ണരഹിതമായ പൂന്തോട്ടവും, നിറം മങ്ങിയ ഉത്സവങ്ങളും എല്ലാം ‘കോലായില്‍ മകനേയും നോക്കിയിരിക്കുന്ന വൃദ്ധനയനങ്ങള്‍‘ വരച്ചിടുന്നുണ്ട്... പുഞ്ചിരിക്കേണ്ട പൂക്കള്‍ പോലും മുള്ള് പോലെ ഹൃദയം കീറി മുറിക്കുമ്പോഴും ‘നീ മറന്നാലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് നിന്നെ മറക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന്...” അദ്ദേഹം തേങ്ങുന്നു. മുമ്പൊരിക്കല്‍ മകന്‍ അയച്ച കത്തും അത് മനസ്സില്‍ സൃഷ്ടിച്ച വിചാരവികാരങ്ങളും പിന്നീട് അത് ലഭിക്കാതായതോടെ വിനഷ്ടമായ സന്തോഷവും വീട്ടിലെ പ്രശ്നങ്ങളും എല്ലമെല്ലാം... ആ പിതാവിന്റെ തപിക്കുന്ന ഹൃദയം ചെവിയില്‍ തേങ്ങുന്നു... എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് പ്രവാസിയായ മകനെ ‘ഒരു നേരത്തെ അന്നം ഇവിടെയുണ്ട്... ആ പക്ഷിക്കൂട് ഉപേക്ഷിച്ച് തിരിച്ച് വരൂ...” എന്ന്‍ തിരിച്ച് വിളിക്കുന്ന നിലവിളി മനസ്സില്‍ ചൂടുള്ള ദുഃഖം കോരിയൊഴിച്ചു. ‘വിന്‍ആംബ്‘ ക്ലോസ് ചെയ്ത് നോട്ട്പാട് തുറന്ന് എന്തെഴുതും എന്ന് ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും ആ ഗസലിന്റെ നീറ്റല്‍ ഇറങ്ങിയിരുന്നില്ല.

വാല്‍കഷ്ണം :
ആറാം ക്ലാസില്‍ വെച്ച് ‘ഭാവിയില്‍ ആരായിത്തീരാനാണ് ആഗ്രഹം... ?’ എന്ന ചോദ്യത്തിന് “പോസ്റ്റുമാന്‍..” എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞ ഒരു സഹപാഠി ഉണ്ടായിരുന്നു. “എങ്കിൽ എല്ലാവരെയും പരിചയപ്പെടാം... ” എന്നായിരുന്നു അന്ന് അതിന് കാരണമായി പറഞ്ഞത്. ഇന്നാണ് ആ ചോദ്യമെങ്കിൽ ‘ആരും ഡിസ്റ്റേര്‍ബ് ചെയ്യാത്ത മുറിയും ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറും...” എന്ന് ഉത്തരം പറയും എന്ന് അതേ സഹപാഠി ഈയിടെ കണ്ടപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു.

Tuesday, September 21, 2010

തണല്‍ മരങ്ങള്‍.

'കഭി കഭി മെരേ ദില്മെ ഖയാല് ആത്താഹെ...
കെ ജയ്സെ തുഝ് കൊ ബനായാ ഗയാഹെ മേരേലിയേ...'

സാഹിര് ലുധിയാനവിയുടെ മനോഹര വരികളില് മുകേശിന്റെ മധുരസ്വരം ജീവനേകുമ്പോള് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന സംഗീതത്തിന്റെ വര്ണ്ണപ്രപഞ്ചത്തില് ലയിക്കാനാവാതെ മുകുന്ദേട്ടന്റെ ടൂറിസ്റ്റ് കാറില് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിന്നു.


അവധി ദിനങ്ങളിലെ സംഗീത സായഹ്നങ്ങളില് മുഴങ്ങിയിരുന്ന ഗിരിയുടെ ആഴമുള്ള ആലാപനം ഓര്മ്മയെ കുത്തിനോവിക്കുന്നു. മറക്കാനാവാത്ത ആ സുഹൃത്തിന്റെ ഈ ഇഷ്ടഗാനത്തിന്റെ വരികള് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി വേച്ചുവേച്ച് നീങ്ങുന്ന രേഷ്മയേയും മനസ്സിലെത്തിച്ചു.


ജോലിയ്ക്കിടെ എന്തോ ആവശ്യത്തിനായി റിസപ്ഷനില് എത്തിയപ്പോഴാണ് മുറി ഇംഗ്ലീഷില് ജോലി വേക്കന്സി അന്വേഷിക്കുന്ന അവനെ ആദ്യം കണ്ടത്. ചോദ്യഭാവത്തില് നോക്കിയ എന്നോട് 'സാര് ഒരു ജോലി അന്വേഷിച്ച് ഇറങ്ങിയതാണ്. ജോലി എന്തായാലും വേണ്ടില്ല. ചെയ്യാന് ഞാന് തയ്യാറാണ്. അത്രയും അലഞ്ഞു സാര്. എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന് കഴിയുമെങ്കില് വലിയ സഹായമാവുമായിരുന്നു." എന്ന് പറയുമ്പോള് ശരീരത്തിനിങ്ങാത്ത ഉറച്ച ശബ്ദമാണ് ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചത്.


ബയോഡാറ്റയും വാങ്ങി തിരിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോള് അവന് വേണ്ടി ഒന്ന് കാര്യമായി ശ്രമിക്കണം എന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞു. രണ്ട് ദിവസത്തിന് ശേഷം വെല്ഡിംഗ് സെക്ഷനില് ഹെല്പ്പറായി ജോലിയ്ക്ക് കയറി.

പിന്നീടൊരിക്കല് ജോലിതീര്ത്ത് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള് അവന് കാത്ത് നിന്നിരുന്നു. അടുത്ത് വന്ന് ജോലിയില് സ്ഥിരപ്പെടുത്തിയ വാര്ത്ത പറയുമ്പോള് രണ്ട് കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.


അവനെക്കുറിച്ച് എല്ലാവര്ക്കും നല്ല അഭിപ്രായമായിരുന്നു. നന്നായി അധ്വാനിക്കുന്നവനായത് കൊണ്ട് നല്ല ശമ്പളവും ലഭിച്ച് തുടങ്ങി. മായ പ്രസവിച്ചപ്പോള് എന്നെ അഭിന്ദിക്കാനെത്തിയ അവനെ വൈകീട്ട് റൂമിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു... അത് ഒരു സൌഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. വളരെ പെട്ടന്ന് അവന് മനസ്സ് തുറന്ന് സംസാരിക്കാന് തുടങ്ങി. അവന് എല്ലാം പറയാനുള്ള ഒരു ജ്യേഷ്ടനായി ഞാന്. എനിക്കാണെങ്കില് ഇടയ്കിടെ ശാസിക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും ഒരു നല്ല അനിയനും. മൂന്ന് വര്ഷത്തിന് ശേഷം വെക്കേഷനായി.


പുറപ്പെടും മുമ്പൊരിക്കല് പറഞ്ഞു ."നകുലേട്ടാ... ഇനി രേഷ്മയെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് വരണം. പാവം ഒരു പാട് കാത്തിരുന്നതല്ലേ"


"അപ്പോ നീയോ ഗിരീ... കാത്തിരിപ്പ് അവള്ക്കേ ഉള്ളൂ... ?" എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള് പതിവ് കുസൃതിച്ചിരിയായിരുന്നു മറുപടി.


അവന് പറഞ്ഞിരുന്നു രേഷ്മയെന്ന കളിക്കൂട്ടുകാരിയെ കുറിച്ച്. രണ്ട് വീട്ടുകാരും മുമ്പേ ഉറപ്പിച്ച വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച്. ആഴ്ചയില് ഒരിക്കലെങ്കിലും എത്തുന്ന രേഷ്മയുടെ നീണ്ട കത്തുകള്ക്കായി അവന് കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു. ഒരേ മനസ്സുമായി അവര് രണ്ടിടത്ത് ജീവിച്ചു.


നാട്ടിലെത്തിയ ശേഷം വിളിച്ചപ്പോള് സംസാരത്തില് ഒരു സന്തോഷമില്ലായ്മ കണ്ടപ്പോള് വെറുതെ അന്വേഷിച്ചു "എന്താഡോ പ്രശ്നം" എന്ന്. അപ്പോഴാണ് ഇത്തിരി സമ്പത്ത് വന്നതോടെ വീട്ടുകാരുടെ മനസ്സ് മാറിയെന്നും രേഷ്മയുമായൊരു വിവാഹം അവര്ക്ക് ഇഷ്ടമില്ലന്നും അവന് പറഞ്ഞത്.


"നോക്കട്ടെ... ഏതായാലും അവളെ ഒഴിവാക്കാന് ഞാന് തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. ചിലപ്പോള് വീട്ടുകാരെ ഞാന് ധിക്കരിക്കേണ്ടി വരും" എന്ന് കൂട്ടിച്ചേര്ക്കുകയും ചെയ്തു.


വിവാഹ ദിവസം വിളിച്ചു... ആശംസകള് അറിയിച്ചു... കൂട്ടത്തില് ഒരു പതിനഞ്ച് ദിവസം കൂടി അവധി നീട്ടിയ വിവരവും അറിയിച്ചു.


തിരിച്ച് വന്ന ശേഷം അവന് ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കാന് പോവുന്നതിന്റെ സന്തോഷം പങ്കുവെച്ചത് ഒരു വീക്കെന്റില് ആയിരുന്നു. പിന്നിടെപ്പോഴും അവന്റെ വാചകങ്ങളില് ജനിക്കാന് പോവുന്ന കുഞ്ഞുജീവന്റെ സ്വപ്നങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു.


ആ വര്ഷം വെക്കേഷന് നാട്ടിലെത്തി. ഒരു ദിവസം അവന് വിളിച്ചു. "എവിടെ നിന്നാ ..." എന്ന് ചോദ്യത്തിന്

"ഞാന് നാട്ടില് നിന്നാ..."


"നാട്ടില് നിന്നോ... ? നീ എപ്പോഴെത്തി... എന്താ പ്രശ്നം."


"ഞാന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ ആ നടുവേദനയെക്കുറിച്ച്.. പിന്നേം തുടങ്ങി. വല്ലാതെ കൂടിയപ്പോള് നാട്ടില് ആരെയെങ്കിലും കാണിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് തോന്നി. പിന്നെ രേഷ്മയുടെ ഡലിവറി ഡേറ്റും ആയിരിക്കുന്നു. എമര്ജന്സീ ലീവ് എടുത്ത് പോന്നു. പിന്നെ അറിയാല്ലോ ആ മിസ്രി ഡോക്ടേഴ്സിന്റെ കയ്യില് കിട്ടിയാല് എന്റെ കാര്യം"


"എന്നിട്ട് ഇവിടെ ആരെയെങ്കിലും കാണിച്ചോ... ?"


"ഞാന് ഒരു ആയുര്വേദ ക്ലിനിക്കില് പോയിരുന്നു.. അവരുടെ തിരുമ്മല് കൂടി കഴിഞ്ഞതോടെ വേദന സഹിക്കാന് പറ്റുന്നില്ല... ഇന്ന് ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയതാ..."


പിന്നെ അവന് അന്ന് രാത്രിതന്നെ വിളിച്ചു. "എന്തായി... ഹോസ്പിറ്റലില് പോയോ" ഞാന് അന്വേഷിച്ചു.


"പോയിരുന്നു... നാളെ ചെല്ലാന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇപ്പോള് ഞാന് അതിനല്ല വിളിച്ചത്... രേഷ്മക്ക് ഒരു വല്ലായ്മ... ഇന്ന് ഇവിടെ ഹോസ്പിറ്റലില് അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു. ഞാന് ഹോസ്പിറ്റലില് നിന്നാ വിളിക്കുന്നത്. എനിക്ക് നാളെ ചെക്കപ്പിനായി വേറെ ഹോസ്പിറ്റലില് പോവുകയും വേണം... ആകെ കൂടി ഒരു സുഖം തോന്നുന്നില്ല നകുലേട്ടാ.."


"നീ അത് കാര്യമാക്കണ്ട... ഞാന് അങ്ങോട്ട് വരണോ"

"ഹേയ് വേണ്ട... ഇവിടെ അമ്മയും അമ്മായിയും ഉണ്ട്..."


"എങ്കീ സുഖമായി ഉറങ്ങാന് നോക്ക്... എല്ലാം ശരിയവുന്നേ... പിന്നെ ടെന്ഷന് എല്ലാ ഭര്ത്താക്കന്മാര്ക്കും ഉള്ളതാണടോ..."


"അതല്ല ഏട്ടാ... നാളെ എനിക്ക് ഇവിടെ നില്ക്കാന് പറ്റില്ല. അപ്പോയ്മന്റ് നാളെയാ... അമ്മാവന് ഉണ്ടാവും, എന്നാലും..."


"നീ ആദ്യം ഹോസ്പിറ്റലില് പോയി നിന്റെ ഡോക്ടറേ കാണൂ... രേഷ്മയുടെ അടുത്ത് അവരൊക്കെയില്ലേ... വേഗം ചികിത്സ നടക്കട്ടേ... കിട്ടിയ ലീവൊക്കെ പെട്ടന്ന് തീരും..."


"അവളും ഇത് തന്നെയാ പറയുന്നത്..." എന്നും പറഞ്ഞ് ഫോണ് അവസാനിപ്പിച്ചു.


പിറ്റേന്ന് സാധരണയില്ലാത്ത ഉച്ചമയക്കത്തില് മായയാണ് ഉണര്ത്തിയത്. "ഏട്ടാ... ഒരു ഫോണ്, എന്താ അത്യാവശ്യമാണത്രെ..."


എണീറ്റ് ഫോണെടുത്തു. അപ്പുറത്ത് പതിഞ്ഞ ശബ്ദം.


"നകുലേട്ടാ ഷിബുവാ..." ദുബൈയില് തന്നെ ജോലി നോക്കുന്ന മറ്റൊരു സുഹൃത്ത്.


"എവിടെ ഷിബു... കാണാറില്ലല്ലോ... നാട്ടില് വന്നിട്ട് ആകെ നീ വിളിച്ചത് രണ്ട് തവണ..." ഞാന് വിശേഷങ്ങളിലേക്ക് കടന്നു.


മറുപടി അവന് മൂളുകളിലൊതുക്കി. ഇടയ്കെപ്പോഴോ അസഹ്യതയോടെ അവന് പറഞ്ഞു "ഞാന് വിളിച്ചത്"


"എന്തേ..." മനസ്സില് എന്തോ ഒരു അപായ സൂചന പോലെ.

"പിന്നെ നമ്മുടെ ഗിരീഷിനെന്തോ..."

"ആ പഴയ ബാക്ക് പെയിന് ഉണ്ട് അവന്. ഇന്നലെ എനിക്ക് വിളിച്ചിരുന്നു. ഇന്ന് ചെക്കപ്പിന് പോവുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു."

"അതല്ല നകുലാ..." അപ്പുറത്ത ശബ്ദം ഇടറിയപോലെ.

"പിന്നെ"

"അവന് ഹോസ്പിറ്റലില് കുഴഞ്ഞ് വീണെന്ന് കേട്ടു"

ഉള്ളം കാലില് നിന്ന് ഒരു കുളിര് ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞു.

"നകുലാ... " ഫോണില് ഷിബുവിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.

"ഞാന് അങ്ങോട്ട് വരാം... ഞാന് ഇവിടെ അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട്."

മറുപടി പറയാതെ ഫോണ് വെച്ചു.


നകുലന്റെ കൂടെ ഹോസ്പിറ്റലില് ഐ.സി.യു വിന്റെ മുന്നിലെത്തുമ്പോള് അവിടെ ഒരു കൊച്ചു ജനക്കൂട്ടം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു... അകത്ത് കയറിയവര് പതുക്കേ പുറത്തേക്ക് തന്നെ വരുന്നു.

പതുക്കേ അകത്ത് കടന്നു. കഴുത്ത് വരെ മൂടിയ വെളുത്ത തുണിക്കടിയില് പാതി തുറന്ന കണ്ണുമായി കിടക്കുന്നത് ഇന്നലെ സംസാരിച്ച സുഹൃത്താണെന്ന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

പതുക്കേ ചുവര് ചാരിനിന്നപ്പോള് ഷിബു താങ്ങായി. കരയാന് പോലുമാവാതെ പതുക്കേ പുറത്തിറങ്ങി. ആകെ കൂടി ഒരു ശൂന്യത.... ശരീരത്തിനും മനസ്സിനേയും ബാധിച്ച നിശ്ശബ്ദതയുമായിരിക്കുമ്പോള് ഷിബു സംസാരിക്കാന് തുടങ്ങി.

" ഇവിടെ നിന്ന് ചെക്കപ്പ് കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങും വഴി മുറ്റത്ത് കുഴഞ്ഞുവീഴുകയായിരുന്നത്രെ..."

"രേഷ്മ..."

"പ്രസവിച്ചിരിക്കുന്നു... അങ്ങോട്ട് പോവുകയായിരുന്നത്രെ. ആണ്കുഞ്ഞാണ്, സുഖമായിരിക്കുന്നു."

ആള്ക്കൂട്ടത്ത അമ്പരപ്പോടെ നോക്കി വീട്ടിലേക്ക് കയറുന്ന രേഷ്മയുടെ ചിത്രവും അകത്ത് മറഞ്ഞ ശേഷമുയര്ന്ന പൊട്ടിക്കരച്ചിലും ഇന്നും മറക്കാനായിട്ടില്ല...


മരണവീട്ടില് തിരിച്ച് പോരുമ്പോള് നിശ്ശബ്ദമായി വണ്ടിയോടിക്കുന്ന മുകുന്ദേട്ടന് വേവലാതിപ്പെട്ടു.

"അങ്ങനെ ഒരു കുടുംബവും കൂടി ഞെട്ടറ്റു..., ആ പെണ്കുട്ടിക്കാണ് ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടം."

ഗിരിയുടെ വേര്പാട് ഏല്പ്പിച്ച മുറിവായിരിക്കാം എന്നെ ഉറക്കേ ചിന്തിച്ചത്.

"നഷ്ടം തന്നെ. എങ്കിലും അവന് അത്യാവശ്യത്തിന് സമ്പാദിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. പിന്നെ ഇത് വരേ അവന് നോക്കിയ കുടുംബം അവരെ തള്ളിക്കളയുമോ ?. ആ കുട്ടിക്കാണെങ്കില് അധികം പ്രായം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ... ഒരു വിവാഹം കൂടി കഴിക്കണം. മുകുന്ദേട്ടാ എന്റെ മനസ്സിനെ അലട്ടുന്നത് ഒത്തിരി മോഹങ്ങളില് ജീവിച്ച ഗിരിയാണ്. സംസാരിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കേ ബലമായി വിധി തട്ടിയെടുത്തപോലെ..."

മറുപടി മുകുന്ദേട്ടന്റെ ചുണ്ടിലെ പരിഹാസവും ദുഃഖവും ഊറിക്കൂടിയ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു.

"നകുലാ... നിനക്ക് എന്തറിയാം. മരണപ്പെട്ടവര് മറ്റൊരു ലോകത്തെത്തി എന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്നു. സുഖമായാലും ദുഃഖമായാലും നമ്മെ അലട്ടാത്ത ഒരു ലോകം. എന്നാല് അവര് ബാക്കി വെച്ച് പോവുന്ന കടങ്ങളും കടമകളും..."

"നീ വിശ്വസിക്കുമോ എന്നറിയില്ല ... ഞാന് ഉറപ്പിച്ച് പറയുന്നു ആ പെണ്കുട്ടി അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോവേണ്ടി വരും. വരും കാലങ്ങളില് മാതാപിതാക്കളുടേയോ സഹോദരന്മാരുടേയോ സംരക്ഷണത്തില് ജീവിക്കേണ്ടിയും വരും."

"ഒരു പുനര്വിവാഹം" ഞാന് ഇടയ്ക്ക് കേറി.

"സാധ്യത വളരേ കുറവ്. കാരണം പലതാണ്. ഒന്ന് സമൂഹം അതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നില്ല എന്നത് തന്നെ. അവളുടെ കൂടെ ആ കുഞ്ഞ് വളരും. വളര്ന്ന് കഴിയുമ്പോള് ആവശ്യക്കാരുണ്ടാവും. അവന്റെ വളര്ച്ചയ്ക് വേണ്ട പണം ലഭിച്ചാലും അതിന് വേണ്ടി ആ പെണ്കുട്ടിയുടെ ജീവിതം ഹോമിക്കണ്ടി വരും."

"ഗിരീഷിന്റെ കുടുബം കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തം ചോരയായി എണ്ണുമെങ്കിലും അവന് ജന്മം നല്കിയ ആ സ്ത്രീയെ അങ്ങനെ കാണില്ല. മകന്റെ മകനോടെ അവര്ക്ക് ബാധ്യത കാണൂ... മകന്റെ ഭാര്യയോട് ആ ബാധ്യത കാണിച്ച് കൊള്ളണമെന്നില്ല."

"പിന്നെ ഈ കുഞ്ഞ് വളര്ന്ന് വലുതാവുന്നത് വരേ അവളുടെ ജീവിതം ആ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി മേറ്റീവെക്കുന്നു.


ഞാന് മൌനിയയിരുന്നു...

"പിന്നെ പഴയ കൂട്ടുകുടുംബ വ്യവസ്ഥയില് ഇത്തരം കുഞ്ഞുങ്ങള് മുത്തശ്ശിയുടേയോ മുത്തശ്ശന്റെയോ തണല് പറ്റി വളരുമായിരുന്നു. അന്ന് അത് കുടുംബത്തിന്റെ കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു. ചെറിയ ചെറിയ കുടുബങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടതോടെ ആര്ക്കും ആരുടേയും ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാന് താല്പര്യമില്ലാതായി..."


മാസങ്ങള്ക്ക് ശേഷം അവന്റെ മരണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം രേശ്മയുടെ ജാതക ദോഷം വരെ എത്തിയതും അവള് സഹോദരന്റെ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറ്റിയതും മായ പറഞ്ഞപ്പോള് മനസ്സില് ഓടിയെത്തിയത് മുകുന്ദേട്ടന്റെ ആ പ്രവചനമായിരുന്നു. അതിന് ശേഷം മായയെ കൊണ്ട് ഇടയ്ക്ക് വിളിപ്പിക്കുമായിരുന്നു... കൊച്ചു കൊച്ചു സഹായങ്ങളും ചെയ്തു.


"നകുലാ..." മുകുന്ദേട്ടനാണ്...

ഒരു കൊച്ചു വീടിന് മുമ്പില് കാറ് നിന്നു.

"ഇതാണ് വീട്... മായ മോള് കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം വന്നപ്പോള് ഈ വണ്ടിയിലായിരുന്നു വന്നത്.:

മുറ്റത്ത് ഒരു മൂന്ന് വയസ്സുകാരന് ഓടിക്കളിക്കുന്നു... കയ്യില് ഒരു കൊച്ചു പാവയുണ്ട്... മുകുന്ദേട്ടന് പറഞ്ഞു "ഗിരീഷിന്റെ മകന്" പതുക്കേ തലയിലൂടെ കൈകള് പാഞ്ഞപ്പോള് അവന് ഒതുങ്ങിന്നിന്നു. കൈയില് ചോക്ലേറ്റ് പാക്കറ്റ് ഏല്പ്പിക്കുമ്പോള് അന്വേഷിച്ചു "അമ്മയെവിടെ"

ചോക്ലേറ്റ് പാക്കറ്റും പിടിച്ച് "അമ്മേ.... ഇതാ ഒരു അങ്കിള്..." എന്ന് അകത്തേക്ക് വിളിച്ച് പറയുന്ന കുഞ്ഞുമുഖത്ത് ഞാന് ഗിരിയുടെ പുഞ്ചിരി തിരഞ്ഞു.

Wednesday, December 03, 2008

വ്യാഖ്യാനം.

പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങള്‍ കടന്നെത്തുന്ന
വിവരങ്ങളുടെ മനനത്തിന്,
അവളുടെ വേഗക്കുറവിനാണ്
‘റ്റ്യൂബ് ലൈറ്റ്’
എന്ന പര്യായം നല്‍കിയത്.
എന്റെ ആ പിന്‍വിളികള്‍
അവഗണിക്കാതെ അവള്‍
‘അതും പ്രണയമാണെന്ന്’ ശഠിച്ചു.
പിന്നെ, വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലേക്ക്
നയിച്ചു.

വെളിച്ചമാവണം
അസ്തിത്വത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം
മായിക ലോകത്തിന്റെ
വര്‍ണ്ണ വെളിച്ചമോ,
സൂര്യതപം പേറുന്ന
വെള്ളിവെളിച്ചമോ,
ആവേണ്ടനിയ്ക്ക്.
പകരം, സാന്ത്വനമൊളിപ്പിച്ച
തൂവെളിച്ചമായാല്‍ മതി.
അതെല്ലോ, ഒരു സഖിയുടെ
ദൌത്യവും ജീവിതവും.

പിന്നെ,
ബോധ ലോകത്തെത്തുന്ന
വിവരാംശമെന്ന ഊര്‍ജ്ജം
ചിന്തയുടെ മൂശയിലെത്തിച്ച്,
മുഴുപ്രകാശമായി തെളിയിച്ച്
പ്രസരിപ്പിക്കുന്ന റ്റ്യൂബ് ലൈറ്റിനെ
സ്വാംശീകരികാനും വേണം,
ദൈവാനുഗ്രഹം.

അവള്‍ സൌഭാഗ്യമെന്ന്-
വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍‍.
പട്ടാപകല്‍,
നട്ടപ്പാതിരയാക്കാന്‍
വ്യാഖ്യാനങ്ങളാല്‍ സാധ്യമെന്ന്
വ്യാഖ്യാനിച്ച്,
ന്യായീകരിച്ച്,
എന്റെ അസൂയ,
സംതൃപ്തികണ്ടെത്തി.